२९ वैशाख बुधबार साँझको सवा ५ बज्दै थियो । कोरोना विशेष अस्पताल बुटवलको रामनगरमा एक्कासी चि’च्चा’हट सु’नियाे । केही आ’प’त्ति आइलागेजस्ताे, केही वि’प’त्ति परेजस्तो । ह’तास थिए, नर्सहरू । अस्पतालमा साँझ ५ बजे अक्सिजन सकियो । आईसीयू कक्षका नर्सहरू चि’च्या’उन थाले । तर, आधा घण्टासम्म पनि अक्सिजन आइपुगेन । त्यहीबीचमा पाँच जना बिरामीको ज्या’न गयो ।
छिनभरमै अस्पतालमा स’न्ना’टा छायो । मृ’तकका आफन्तको रु’वा’बासीले अस्पताल परिसर शाे’कम’ग्न बन्न पुग्याे । शाे’ककाे पी’डा सबैलाई उस्तै हुन्छ । तर, बुटवल-११ का २९ वर्षीय दिपक ज्ञवालीकाे परिवारकाे जस्ताे सायदै अरूकाे हाेला ।दिपककाे बिहे १५ वैशाख दिउँसाे भएकाे थियाे । साँझ श्वा’सप्र’श्वासमा समस्या भएपछि उनलाई अस्पताल लगियाे । अक्सिजन अभावले १५ दिनपछि २९ वैशाखमा उनले ज्या’न गुमाए ।
१५ वैशाखमा बिहे गर्ने टुं’गाे ९ वैशाखमा लागेकाे थियाे । गुल्मीबाट युवती बुटवल आउने र सामान्य ढंगले बिहे गरेर घर भित्र्याउने योजना अनुसार कालिकानगरमा केटी पक्षका ५ जना र केटा पक्षका तीन जना जम्मा भएर बिहे गरिएकाे थियाे । विवाह मण्डपमा दिपक बसे पनि उनकाे शरीरलाई खासै सञ्चो थिएन । मेडिकलले टा’इफा’इड भनेर दिएको औषधि खाएरै उनी विवाहको मण्डपमा बसेका थिए ।
दाजु गिरीराज भन्छन्, ‘यस्ताे बेलामा बिहे नगरौँ भन्ने थियो । तर, कुरा टुं’गिए’काले जमघट नगरी प्रक्रिया मात्र पुर्याएर सि’उँदो भर्ने कुरा भएर बिहे गरियो । तर, आज यस्तो दिन देख्न रहेछ ।’ बिहे दिउँसो ३ बजे सकिएपछि दिपकले बेहुलीलाई घर भित्र्याए । तर, साँझ नै उनलाई श्वासप्रश्वासमा समस्या भएपछि मेडिटेक अस्पतालमा लगिएकाे थियाे । १० वैशाखमा ज्वरो आएर दीपक दुई दिनसम्म निको हुने प्रतीक्षामा घरमै बसे । दुई दिनसम्म पनि ज्वरो कम नभएपछि मोटरसाइकल लिएर १२ वैशाखमा बुटवल-११ काे होराइजन मेडिकल हलमा पुगे ।
त्यहाँ उनलाई स्लाइन चढाइयो । मेडिकल सञ्चालक सञ्जय श्रेष्ठले टा’इफा’इड भन्दै पाँच दिनका लागि औषधि दिपकको हातमा थ’माइदिए । औषधि खान थालेकाे तीन दिनसम्म पनि कुनै सुधार भएन । दिपकका दाजु गिरीराज मेडिकलमा आएर पुनः भाइको स्वास्थ्य अवस्थाबारे श्रेष्ठलाई जानकारी गराए । उनले ५ दिन औषधि डोज दिएको र निको हुने भन्दै गिरीराजलाई सम्झाए । तर, दिपकको स्वास्थ्यमा सुधार नआएपछि १५ वैशाख साँझ बुटबलको मेडिटेक अस्पताल लगियाे ।
त्यो दिन उनी अस्पतालमै बसे । १६ गते साँझ दिपक काेराेना पोजेटिभ देखियाे । दिपकको कोरोना रिपोर्ट पोजेटिभ आए पनि विवाहमा सरिक अरूकाे भने नेगेटिभ आयो । सामान्य स्वास्थ्यमा सुधार भएको महसुस दिपकले गरेपछि दाजु गिरीराजले चि’कि’त्सकको सल्लाहमा घरमा लिएर आए । घरमा ल्याउँदा ज्व’रो थिएन, खोकी पनि केही थिएन । साँझ खाना खाएर राम्रोसँग सुते पनि । ‘१७ गते दिउँसो भाइले श्वासप्रश्वासमा समस्या भएको बताएपछि पुनः मेडिटेक अस्पतालमा लग्यौं, ‘ उनी भन्छन् ।
मेडिटेकमा लगेपछि अक्सिजन लगाएर राख्न चि’कि’त्सकले सल्लाह दिए । त्यो दिन मेडिटेकमै राखेपछि १८ गते उनलाई लुम्बिनी प्रादेशिक अस्पतालमा लगियो । चिकित्सकले भर्ना गर्न सल्लाह दिए । दिपकलाई धागो कारखानास्थित कोरोना विशेष अस्पतालमा दाजु गिरीराज ज्ञवालीले मोटरसाइकल पछाडि राखेरै पुर्याए । कोरोना विशेष अस्पतालमा लगेपछि एक दिन अक्सिजनसहित उनलाई आइसोलेसनमा राखियो । स्थिति बिग्रिएपछि १९ गते उनलाई आईसीयूमा सारियो ।
बुटवल-११ का गिरीराज दिनभर कोरोना विशेष अस्पताल बाहिर बसेर ५ बजे घरतर्फ लागेका थिए । घर पुग्नासाथ अस्पतालबाट फोन आयो । अनि हतारहतार अस्पताल आए । अस्पतालमा आउँदा उनका २९ वर्षीय भाइ दीपक ज्ञवालीको अक्सिजन नपाएकै कारण ज्या’न गइसकेको थियो । ‘भाइको स्वास्थ्य कमजोर पनि थिएन । निको हुन्छ भनेर चि’कि’त्सकले भनेका थिए । त्यो बेला अक्सिजन अभावको समाचार हामीले थाहा पाएका थियौं,’ उनले भने, ‘यहाँ नहुने भए काठमाडौं लैजान्छौँ भन्दा पनि चि’कि’त्स’कले दिनुभएन । तर, अक्सिजन नपाएर मेरो भाइको ज्या’न गयाे ।’
भाइ अस्पतालमा भर्ना भएपछि गिरीराज बिहान ६ बजेदेखि साँझसम्म अस्पताल बाहिर बस्थे । भाइको खबर नर्सबाट लिन्थे । ‘आइतबारसम्म भाइसँग फोनमा कुरा गरेको थिएँ । छिटो निको हुन्छ भनेर भन्दै थियो । तर, आज भाइले अक्सिजन नपाएर मृ’त्युवरण गर्नु पर्याे,’ उनले दुःखी हुँदै भने ।
हरेक दिनजसो आईसीयूमा उपचाररत कोरोना संक्रमितको मृ’त्यु हुने र आँखैअगाडि प्ला’ष्टि’कले र्या’पि’ङ गरेको देख्दा भाइ दिपकले डर लागेको भनेर फोनमा बताउने गरेको दाजु गिरीराजले बताए । अस्पतालको दृश्य देखेर पनि भाइको मनोबल कमजोर भएको उनी बताउँछन् । कोरोना विशेष अस्पतालमा चिकित्सकको ला’प’रबा’हीका कारण भाइको मृ’त्यु भएको आ’रो’प गिरीराजको छ ।
